K.A.M.I

Daisypath - Personal pictureDaisypath Anniversary tickers

Wednesday, December 12, 2012

Expecting

Assalamualaikum...

Alahai... lamanya aku tak menulis kat sini. Janji nak post entry rahsia pon tak post lagi. Actually aku dah taip tapi aku simpan jek dalam folder. Malas sungguh nak post sebab nak kena edit.

Ok. Tak mo citer panjang. Tengok tajuk pon dah tau aku nak citer apa kan? Alhamdulillah... 10 Disember lepas aku buat UPT sendiri kat rumah lepas period aku dah lewat 9 hari. Balik dari keje aku terus cek UPT guna pregnancy test kit jenama clearblue. Kalau positif keluar result tanda "+" kat tetingkapnya tu. Alhamdulillah... Tak tunggu lama pon. Result nya positif. Seronok sangat sampai tak sedar aku melompat-lompat dalam bilik air. Nasib baik tak jatuh. Aku terus jerit panggil adik aku yang nombor 3. Dia tinggal dengan aku dan tengah pregnant 6bulan lebih. Dia yang paksa aku cek. Aku tunjuk kat dia, baru tunjuk kat Nazmi. Hehehehehe... Patut tunjuk kat suami dulu, barulah adik kan?? Tah hape-hape. Aku tunjuk kat Nazmi, dia macam blur. Tanya, "ni apa maknanya?". Aku cakap, positiflah. Alhamdulillah. Setahun sepuluh bulan kami tunggu saat ini, akhirnya termakbul juga doa kami. Kami decide nak cek kat klinik esoknya sebab malam tu Nazmi kena kerja.

11 Disember, aku tak puas hati dengan test semalam. Pagi tu aku pegi lagi farmasi. Kali ni beli yang digital plak. Jenama Clearblue gak. Aku nak confirmkan betul ke aku pregnant. Alhamdulillah. Keputusan masih sama. Untuk pregnancy test yang digital ni dia akan bagitau sekali dah berapa minggu kita pregnant. Kat situ tulis 2-3weeks. Kalau ikut doktor 4-5 minggu. Tapi kalau kira dari tarikh last period aku 29 Okt sepatutnya dah 6 minggu. Masa tu dah cuak gak. Perkembangan baby tak ikut waktunya. Aku fikir takpelah. Malam kan nak pegi klinik cek dan scan. So, malam tu kitorang pegi klinik. Excited nak tengok camne keadaan kat dalam tu. Aku ingat doktor akan suruh aku buat UPT lagi kat klinik untuk confirmkan aku pregnant ke tak. Tapi dia tak buat. Terus scan. Berdebar masa scan tu. Lama dia scan cari. Sambil-sambil dia tanya aku. Banyak kali gak dia tanya betul ke ada 2 line masa aku buat UPT. Aku memang dah cuak sebab tak nampak pape pon kat monitor tu. Perasaan jangan kata lah. Memang nak nangis dah. Then doktor kata dia tak nampak pape. May be sebab kecik sangat dan perut aku tebal sangat. Dia kata lagi jangan risau, tak nampak tak semestinya takde. Dia pesan macam-macam kat aku. Kalau sakit perut macam senggugut teruk, datang jumpa dia. Dia kasi tarikh appointment baru kat aku 27 Dis nanti. Masa tu sepatutnya dah ada heartbeat. Kalau dia scan takde gak, aku kena buat urine test depan dia. Maknanya kena kencing depan dia. Aku taktau la betul ketak. Tapi kan , cara dia suruh buat tu macam selama aku test sendiri tu aku tipu aku punya urine test la plak. Takkan la aku suruh orang lain yang kecing plak kan. Mestilah aku punya sendiri. 

Keluar dari bilik doktor aku dah terdiam tak tau nak cakap apa. Nazmi pon senyap jek. Sebelum balik kitorang singgah makan dulu. On the way pegi tempat makan Nazmi cerita macam-macam tapi aku diam jek. Aku cuma senyum. Tapi air mata dah nak melimpah. Aku perasan cara dia bercerita tak macam selalu. Cara dia seolah-olah nak tenangkan hati dia dan hati aku. Sampai kat tempat makan, aku duduk terus mata pandang kat tv. Aku taknak tengok dia. Nanti aku nangis. Dia yang order semua makanan. Aku dah tak lalu nak makan sebenarnya. Tapi perut dah lapar. Lepas order, Nazmi terus tanya aku doktor kata apa. Masa tu memang dah tak boleh tahan air mata. Aku nangis kat situ gak. Sedih nya Allah je yang tahu. Malu pun dah takde. Lantak lah orang tengok ke hape. Nazmi kata dah lah.. Takde pape. InsyaAllah semua ok je. Aku... entah lah. Hati ibu ni lain. Aku taktau nak expect ape. Sedih sangat. Balik rumah aku terus masuk bilik. Nangis puas-puas. Nazmi just cakap jangan lah sedih sangat. Takde pape. Tu je yang dia mampu nak cakap. Tu pun dah cukup buat aku. Aku tak expect dia nak pujuk aku. Sebab sikap dia memang macam tu. Dia tak pandai memujuk dengan kata-kata tapi aku tau dia sentiasa doakan untuk kami. 

Hari ni, aku EL sebab pagi tadi macam sakit perut nak senggugut. Risau gak aku. Keja aku dah lah nak kena lasak. Hari ni aku rehat je kat rumah. Pagi-pagi tadi nangis lagi. Sedihnya... harap-harap, baby ok je. Aku yakin kat dalam ni ada baby aku sebab aku dapat rasakan perubahan pada diri aku yang aku tak pernah alami. Semua perempuan akan rasa benda tu dan dia akan tahu. Takkan lah 2-2 pregnancy test aku guna tu akan bagi result yang silap. Mungkin aku patut guna yang ke-3. Tapi doktor dah pesan, jangan test lagi sebab result dah positif. Tak mungkin silap. Entahlah. Sekarang aku cuma berdoa baby kat dalam ni selamat dan membesar dengan sihat. Kadang-kadang aku cakap dengan dia, kalau dia dengar aku nak dia tahu, "mommy sayang sangat baby, babah pun sama. Mommy dengan babah dah lama tunggu baby. Harap baby membesar elok-elok dan sihat-sihat sahaja. Kami tak sabar nak jumpa baby tahun depan." 

Untuk kawan-kawan yang baca post ni, aku harap doa dari kalian. Tolong doakan baby aku selamat dan baik-baik sahaja ye. Aku nak sangat dia. Tapi kalau ditakdirkan belum rezeki kami lagi, aku redha. Allah lebih tahu apa yang terbaik buat hamba-Nya.

note: pada kawan-kawan dalam list FB, mohon jangan post apa2 pasal pregnancy aku kat FB ye. TQ. Sayang korang. Muaaahh.

Friday, September 28, 2012

Janji tinggal janji

Assalamualaikum dan salam sejahtera..

Ikutkan janji dalam entry lepas nak cerita pasal sesuatu yang aku hadapi dalam hidup aku sejak kecik lagi. Tapi aku malas belum sempat nak taip entry pasal tu. Ni aku post entry lain dulu ye. Kira cam selingan jek lah. Boleh. Tak boleh pon ada aku kisah? hahahah.

Sesuatu perkara mengaibkan yang tak terjangkau dek akal terjadi ke atas diri aku. Mula-mula aku tak tau nak hadap benda ni macam mana. Tapi aku tepaksa. Trauma sangat sampai tak mampu berdiri. Nasib baik ada suami kat sisi. Walaupun dia tak pandai memujuk, tapi dengan ada dia di sisi, aku rasa selamat. 3 hari aku mengurungkan diri dari dunia luar. Balik kampung. Kerja pun aku tinggalkan, walaupun sepatutnya ada mesyuarat penting yang aku kena attend. Nasib baik bos aku paham kasi aku cuti. Terima kasih ye bos. Aku melarikan diri sebab takut dengan pandangan orang lain. Tapi sampai bila aku nak macam tu kan? Aku kena hadap benda ni. Takkan nak berkurung kat rumah sepanjang hayat aku kan? Nasib baik aku dikurniakan suami sebaik nazmi. Tak kan ada lagi Mohd Nazmi Miskon yang lain dalam hati aku ni. Walaupun dia tak pandai nak pujuk dengan bercakap face to face, tapi dipujuk aku melalui sms. Sweet tak? *sweet la sangat kan?* Dia bagi semangat kat aku, tenangkan aku, nasihat aku supaya terus kuat hadapi dugaan ni. Tu la fungsi suami, ye tak?

Bila difikirkan balik, musibah ni jadi mesti ada sebab. Dan dari kerana musibah ini, mesti ada sesuatu yang baik akan terhasil, kan? Tak faham? Takpe. Tak masuk exam. heheh.. Maaf. Bila perkara mengaibkan ni jadi pada aku, buat aku terfikir.. Mungkin dah sampai masanya aku tunaikan kewajipan aku yang 1 itu. Jadi isteri yang solehah dengan menjaga aurat yang hanya suami aku je boleh tengok. Sekarang bukan tak tutup aurat. Tapi boleh kata bungkus jekla. Bukan tutup. Bungkus dengan tutup tak sama ye kawan-kawan. Walaupun aku bertudung, baju lengan panjang, tapi kadang-kadang tudung aku singkat, baju aku ketat. Tesembul lemak sana-sini. Gunung-ganang pon nampak tesembul. Aku mengimpikan untuk berjubah dan berniqab@purdah. Aku tunggu saat-saat itu. Bila agaknya aku dapat pakai macam tu ye? Dengan keadaan kerja aku sekarang agak mustahil aku nak pakai macam tu. Kang nak pakai baju korporat dah macam mana pulak kan? Mungkin Allah duga aku sebegitu supaya aku dapat betulkan apa yang selama ni aku dah salah buat. Ya Allah... Ampunkan dosa hamba Mu yang sering terlupa ini Ya Allah.. Semoga Allah berikan petunjuk dan hidayah buat insan yang menganiaya aku dan semoga Allah memelihara aib aku dan suami ku dan lindungi kami dari fitnah dunia. Doakan aku baik-baik saja ye kawan-kawan. Sayang kamu semua. XOXO.

note: aku dah buang segala gambar aku, suami dan keluarga aku dalam blog ni. Yang tinggal hanyalah gambar yang takde kena-mengena dengan diri aku dan keluarga aku. Aku buat semua ni demi menjaga keselamatan, maruah dan aib keluarga aku. So, agak-agak kalau baca entry begambar tapi takde gambar yang keluar, jangan lah gelabah sangat nak refresh banyak kali. Memang aku dah buang gambar nye. Caption jek yang tinggal. Aku malas nak edit. Korang bayangkan je la sendiri macammana rupa gambar tu dengan caption yang aku bagi ye. Hehehe.. Harap maklum. Segala kesulitan amat dikesali. Lepas ni memang takkan ada gambar aku mahupun suami ataupun family aku akan muncul dalam blog ini. Sekian, terima kasih.


Wednesday, September 19, 2012

Anak buah baru


Assalamualaikum & salam sejahtera.

Raya dah abis. Cerita pasal raya pun tak ada kat sini. Hahahaha.. Janji hari tu nak cerita. Tetiba cam malas.  Hehehh.. Kalau dah angin malas tu sampai, berbulan la aku tak update blog. Takde apa yang menarik pun nak diceritakan pasal raya. Raya kali ni aku masih lagi berdua, belum ada rezeki nak bertiga. Adik aku no. 3 yang baru kawen bulan 2 hari tu, Alhamdulillah.. Dah sampai rezeki dia. Tahun depan, tambah lagi 2 lah cucu ayah dan ibu aku. Adik yang no. 2 pun tengah pregnant. Makin meriah lah rumah ayah ibu aku dengan cucu-cucu diorang. Sekarang Cuma ada Qaisara je. Tu pun dah riuh rumah. Tambah lagi kang tahun depan  adik dengan sepupu dia, mau tak tunggang langgang rumah. Heheheh..  2 minggu lepas adik ipar aku bersalin. Adik pada nazmi. Bersalin 4 Sept pukul 12 kot, kat HAS, JB. Petang tu lepas keje aku terus pegi tengok. Seronoknya dapat baby. Dah sepasang anak diorang. Yang sulung perempuan. Ni lelaki plak. Nama dia Muhamad Aniq Anaqi. Aniq? Mengingatkan aku pada seseorang. Hahahah… Lupa nak habaq mai. “Seseorang itu” yang pernah muncul dalam hidup aku suatu ketika dulu, dah kawen dah pun. Kawen dengan girlpren dia tu lah. Dah memang dia sayang girlpren dia tu. Dok gatai dengan aku pasai pa tah aku pon tak tau. Bangang betui. Kawen jugak awak akhirnya. Yelah. Duit dah cukup, becinta lelama nak buat apa, ye dak? Semoga kekal jodoh hingga akhir hayat. Jangan dok buat perangai tetiba pi cari awek buat spare part plak. Kang saya tolong yuni pegi santet awak baru tau. Tak tau santet tu apa? Lagi bagus. Hahahha..  Oww.. termelalut plak. Cerita balik pasal baby. Masa gi tengok baby tu, nazmi muka excited tak hingat bila nampak baby. Baby tu dok atas katil, tido. Mak dia dok atas kerusi. Yang Nazmi datang terus duduk kat atas katil dokngadap muka baby tu tido. Alahai… kesian laki aku sorang ni. Harapkan anak buah jekla. Anak sendiri taktau lagi bila nak muncul. Sabar la ye yang. Belum rezeki kita. Berusaha lagi lah ye. Heheheheh…

Seronoknya ada baby kan? Seronok rasa pengalaman mengandung, bersalin. Walau penat bawak perut besar, tapi rasa bangga sebab dalam tu ada insane bernyawa yang akan lahir, yang InsyaAllah kalau betul didikan nya akan menjadi anak yang soleh@solehah yang akan mendoakan kita bila kita dah mati nanti. Kalau tengok orang pregnant, dapat baby, aku teringin sangat nak rasa semua tu. Kadang-kadang sedih sensorang. Kadang-kadang rasa cam, apalah dugaan yang Allah bagi kat aku ni? Nak uji kesabaran aku ke? Atau nak uji kesetiaan suami aku? Tapi Allah tu kan Maha Pengasih, Penyayang. Allah takkan uji hamba-Nya kalau kita tak mampu nak hadapi. Aku yakin ada hikmah disebalik ujian ini. Kalau difikirkan balik, dalam keadaan ekonomi kami berdua tak kukuh lagi, memang sesuai la kami belum ada anak. Memang kalau nak diikutkan, setiap anak tu, ada rezekinya. Tapi kan Allah Maha Mengetahui segalanya. Mungkin Allah tak bagi lagi kami rezeki yang satu tu sebab mungkin Dia tahu kalau kehadiran anak dalam masa terdekat ni akan memudaratkan kami, rumah tangga kami. Mungkin? Siapa tahu kan? Allah dah aturkan semuanya. Kadang-kadang aku Tanya kat diri sendiri, adakah aku nak anak sebab aku dah bersedia atau sebab aku nak buktikan pada orang lain yang aku juga mampu ada anak, aku juga boleh mengandung. Ya Allah, minta dijauhkan perasaan itu. Aku nak anak bukan nak buktikan pada orang yang aku mampu untuk bagi zuriat pada suami aku, tapi aku harap akan ada zuriat keturunan aku yang mampu mendoakan aku dan suami aku bila kami dah takde kat dunia ni. Doa anak soleh untu ibubapanya.
Kalau lah sememangnya aku tidak ditakdirkan untuk menjadi seorang ibu, InsyaAllah aku redha. Sekarang pun aku dah cuba bersedia dengan kemungkinan itu. Dan InsyaAllah, aku juga bersedia untuk izinkan suami aku bekahwin lagi kalau dia mintak. Walaupun aku selalu gurau dengan dia tak nak kasi dia kawen lagi, tapi jauh disudut hati aku, aku izinkan kalau itu yang dia mahu. Kalau aku tak mampu bagi apa yang dia nak, tak salah untuk berkorban kan? Aku selalu cakap pada dia, kalau mampu, boleh berlaku adil, apa salahnya, kan? Sejak hari pertama aku menjadi isteri, aku telah bersedia untuk menerima takdir seandainya satu hari nanti dia memohon keizinan aku untuk bernikah lagi. Cuma 1 yang aku harapkan, cinta, kasih dan sayang dia untuk aku takkan pudar walaupun dia dah punya isteri lain. Aduhai. Sebak la plak. Hahahah… Jangan salah faham ye. Nazmi tak minta nak nikah lagi. Alhamdulillah, setakat hari ni, didalam pengetahuan aku takde lah plak dia gatai nak menikah lagi kan. Tak tahu lah kot kalau dah masuk tahun ke-5 kawen pon still takde anak dia sibuk nak menikah, aku bagi jekla. Takkan tak bagi kan? Poligami tu kan halal. Tak berdosa pun. Yang berdosa kalau suami tak boleh berlaku adil. Betul tak? Memang orang kata bercakap tu senang, kita tak alami, tak hadapi, kita tak tahu. Tapi aku cuba bersikap positif. Kalau itu yang suami aku mahu kan, InsyaAllah dengan hati yang redha aku izinkan. Nak suruh aku pinangkan pun, InsyaAllah aku boleh pinangkan. Ayang teringin nak menikah lagi ke? Boleh sayang pinangkan. heheheh *sambil asah pisau potong daging tajam-tajam.. hahahhahaha… psiko!!*.


Untuk kekasih kesayangan adinda,

Tak perlu diungkapkan dengan kata-kata, Ayang tahu banyak mana sayang, cinta dan kasih Sayang untuk Ayang kan? Walaupun sejak duduk bersama kita jarang ucapkan “I love U” tapi Sayang nak Ayang tahu, cinta Sayang buat Ayang terlalu banyak. Sayang harap kalau lah kita ditakdirkan tak kan punya anak, cinta dan sayang Ayang untuk Sayang tak berkurang. Sayang berdoa supaya kita kekal suami isteri hingga ke syurga.

Eh? Ada yang lap-lap airmata ke? Tadi memula cerita happy. Dah hujung-hujung buat cerita sedih la plak kan. Suka mainkan perasaan orang tau Rifqah nih. Heheheh… Dah-dah… kang meleleh hingus plak. Heheheh.. Oww… ye.. sebelum terlupa. Nak ucapkan Selamat Pengantin baru buat Puan Ezzana dan suami, Encik Shahir. Semua kekal jodoh hingga ke syurga dan semoga dikurniakan cahaya mata secepat mungkin. Buat Cik Meera pula, Selamat Bergraduasi. *eh, betul ke wish aku tu?? Hentam sajalah labu…*. Buat kawan-kawan dan adik ipar yang baru dapat baby tu, tahniah ye. Selamat menghadapi hari-hari indah bersama keluarga. InsyaAllah ada masa, aku post entry lagi. InsyaAllah entry akan datang aku nak revealkan sesuatu yang tak ramai orang tahu tentang aku yang dah lama aku simpan. Hanya yang family dan kawan-kawan rapat je yang tahu. Aku nak cerita pengalaman aku lalui benda ni dari kecik sampai dah kawen. InsyaAllah. Terima kasih pada yang sudi singgah. Jangan serik ye singgah sini.

(^___^)v
XOXO
Pssttt: dah lama tak buat smile dengan kisses n hugs ni kan?


nak duk atas pangku takut lumpuh lak suami kesayangan hamba ni. heheheh...

Wednesday, August 29, 2012

Sehari sebelum raya


Assalamualaikum & salam sejahtera.


Wah..wah.. wah... Rajin pulak Rifqah ni bersiaran. Hahahah... Rajin tak rajin sangat lah. Saje nak semak-semak kan mata orang lain dengan tulisan merapu nih. Sebelum tu, nak say hai kat kawan-kawan yang baru join blog ni. *macam la rajin diorang nak baca blog kau ni kan?*. Thanx sudi follow blog yang tak seberapa ni. Sebenarnya takde lah banyak benda nak cerita pun. *sila jangan percaya. kalau dah sawan menaip sampai, takde maknanya entry tu nak pendek.*. Aku cuma nak cerita pasal raya je kot. Yelah, kan tengah mood raya lagi ni kan? Ok-ok. Tak yah mengarut lagi.

So, tahun ni, tahun kedua aku beraya sebagai seorang isteri. Tapi masih belum sebagai mama lagi. Rezeki belum sampai dik non. Akak redha je. *yelah tu kan.* Dan yang bestnya, tahun ni turn beraya kat my kampung. HOYEAHHH!!! *macam la kampung kau dengan hubby tu jauh sangatkan??*. Walaupun kampung kitorang ni takde lah jauh mana, tapi suami ku ini pesen lain macam sikit. Kalau dah kata tahun tu turn beraya kat belah dia, memang sakan la beraya sampai tak sempat i nak jumpa ibu dan ayah tau. Macam tahun lepas, raya ke-4 baru muncul kat rumah ibu dan ayah. Ibu dengan ayah pun dah kerja dah. Dah lah ibu ayah pesen cuti raya tak lama. Boring je akak ni tau. Sentap sensorang. Oleh itu, tahun ni pun beraya sakan di kampung. Seronok giler lah bekumpul adik-beradik. Tapi yang tak seronoknya on the way balik kampung, tereksiden lah pulak kan. Alkisahnya, hari jumaat dapat lah half-day. Kengkonon lepas Jumaat terus lah balik kampung. Tapi gedebak-gedebuk mengemas bagai, pukul 4.00 petang baru kitorang bertolak. Dah check semua rasa-rasa takde tinggal pape. Sekali dah gerak dalam 5km kot, baru teringat kuih batang buruk nak kasi mak mentua tertinggal lah plak. Masa tu dah cakap je dengan hubby takpelah tinggal. Tapi dia insist nak patah balik. Ok, fine. Patah lah balik. Dah amik kuih tu, kitorang pon gerak lah balik. Sekali keluar simpang kat, boleh lah pulak suami ku ini belanggar dengan kereta dari simpang bertentangan. Aku ni tak kisahkan kereta tu walaupun tu kereta aku. Tapi kisah kan laki yang nak mengamuk nih. Dalam hati punya la kecut perut ni takut dia mengaruk kan. Ye lah. Dah bersalah. Sapa suh tinggal barangkan? *tapi I tak suruh pun patah balik okay??* Dah dapat rasa dah ada benda tak best nak jadi. Sebab orang tua-tua kata, kalau dah jalan nak pegi mana-mana tu, jangan patah balik. Takut ada benda tak elok jadi. *jangan nak pecaya sangat ye dik non. kang kurafat plak.*. Orang kata, benda dah nak jadi.. ye tak?? Aku ni dah memang kecut perut dah tengok muka laki dah lain macam. Macam nak makan aku pon ada muka dia tu. Dah belanggar tu, duk tepi la nak settle semua. Laki aku duk amik gambar tempat yang kena langgar. Masa tu lah aku baru realize yang bateri kamera dah abis dan yang paling best, charger tetinggal kat rumah. Bagus tak? Memang saja nak kasi laki tu naik antu tau. Aku cakap slow-slow jek kat dia, charger tetinggal orang amik jap ye. Dia muka dah tahap menyampah dah. Hahahaha.. Nak nangis rasa. Aku pun jalan kaki jek la balik rumah. Pasal dekat je pon dengan tempat kejadian. 50 meter pon tak sampai agaknya. Dah settle amik barang, aku duk diam-diam dalam kete tak cakap apa pun. Menikus aku ketakutan. Hahahaha.. Walaupun laki I tu muka camtu, nampak cool orang kata, tapi kalau dah marah punya lah kecut perut ni taktau nak kata lah. Aku ni kalau dia dah marah, memang aku diamkan aje tak cakap pape. Kang kalau aku becakap kang aku takut la orang bukak puasa makan nasik, aku bukak puasa makan penampar. Jadi, bila dia tengah marah, lantak kan situ. Jangan cakap pape. Cuba cool kan dia pun jangan. Kang lagi panas ada la. Ada la sejam nak settle kan semua siap pegi balai polis bagai. Yang lawak tu, laki aku tengah ngadap polis buat report, pompuan chinese yang eksiden dengan kitorang ni nak mintak settle luar jek. Tak yah report polis. Nasib baik la polis tu ok. Polis tu cecepat delete report laki aku. Pasalnya, yang eksiden dengan kitorang ni pun takut kena saman. Pasal 2-2 kete tu 3rd party. Pemandu takde kena-mengena dalam geran kete. Kan boleh kena saman RM300 kan? Daripada bayar saman, baik buat repair kete. Kalau repair pon tak sampai lah RM300. Dah settle luar, terus lah balik kampung. Kitorang balik rumah mak nazmi dulu. Bukak puasa kat sana. Sampai tu, menonong je orang tua tu *laki I lah, sapa lagi* masuk rumah. Tegur orang pun tak. Dah tu, terus start motor keluar nak gunting rambut. Aku lak kena menjawab dengan orang kat rumah. Tapi diorang semua dah paham dah dengan perangai laki aku. Abang ipar aku siap pesan, kalau dia cam tu diamkan aje. Jangan cakap pape. Yang diorang pelik tu, tuan punya kereta *akulah tu* takde pape, tukang bawak lak emosi telebih. Laki I memang emotional. hehehe... Muka je cam tu tapi hati kaca tau. Ok-ok. Dah-dah mengumpat laki I. Dah yeye 'oh mintak maaf siap nangis-nangis bagai raya hari tu, ni mengumpat dia plak. 

Eh... Panjang lah pulak. Belum lagi cerita pasal raya. Heheheh.. Kan dah kata mesti panjang ceritanya kan? Nak sambung ke tak? Tak yah la ek? Nanti korang malas nak baca. Esok-esok la aku cerita pasal raya plak ye. Heheheh... Nah aku tepek gambar raya 1 sebagai pengubat ridu korang. Ecewah... rindu lah sangat kan?? *tangan dibahu, mata ke atas*.






























Orang lain puasa kurus. Aku puasa gemuk gak. Laki aku gak yang kurus. 

Thursday, August 16, 2012

Selamat berpuasa... eh...dah nak raya ke??

Assalammualaikum.


Salam Ramadhan.*dah nak abis puasa baru kau sibuk2 nak salam2 bagai*

Macam terlupa lak aku ada blog. heheh.. Tengok kat blog sendiri last post entry April lepas. Pemalas gila kau ni rfiqah dah berbulan tak reti nak update blog. Baik kau tutp je blog ni kan? oww.. aku memang sengaja salah eja nama sendiri. *sebenarnya dah tesilap malas nak backspace, teruskan sahaja menaip*

Dah-dah. Tak payah nak mengarut sangat. Sebelum aku membebel lebih panjang, *macam biasa, kalau sekali-sekala muncul aku kan suka taip panjang-panjang. ok merepek lagi. diam.* nak terima kasih banyak-banyak pada blogger Ujang yang mempunyai seorang baby girl yang sangat cute sebab aku join teka-teki kat blog dia. Kebetulan dalam senarai pemenang dan disebabkan dia kan ramai pengikut, jadinya ada beberapa pengikut dia dah datang singgah sini dan ada yang follow blog tak ber"update" ni. Terima kasih banyak-banyak. Panjang sungguh explanation aku. heheheh.. 

Sepanjang tak update blog ni, nak kata aku busy macam tak. Nak kata tak, aku busy sebenarnya. *Kau ni memang tak tetap pendirian lah rifqah!!* Ok-ok. Aku agak busy sebenarnya dengan kehidupan kat sini. Sejak-sejak duduk kat PPK ni, memang cam huru-hara sikit. Kat sini memanjang lah meeting. Weekend pon kekadang meeting. Kekadang lak ada program masa weekend. Makanya, walaupun sudah tinggal di dalam negeri Johor dan kampung takde lah jauh mana, tapi aku tetaplah jarang-jarang balik kampung. Ada bulan berapa tah aku tak ingat, sebulan keje tetiap hujung minggu meninggalkan suami di rumah dan tak sempat nak balik kampung. Punya lah sibuk. Sampai ibu aku pon complaint sebab asik keja aje. Suami aku? Tak payah kata lah. Walaupun mulut tak berkata-kata, tapi kepanjangan muncung bibirnya dah menggambarkan perasaan nya saat ditinggalkan dan saat menunggu aku lewat pulang ke rumah. 

Macam beberapa minggu lepas aku sibuk dengan jual ikan. Oww ye. Sekarang aku dah jadi pengurus projek. Dah tak jaga hal ehwal korporat. hohoho.. akan tetapi nya, kalau ada pemborong amik ikan, memang masaklah aku kat kolam. Seminggu sebelum sepuasa hari tu, aku kat kolam dari pukul 12 tengahari. Kulit aku yang dah sedia gelap bertambah-tambah kegelapan nya. Nasib baik tak gelap cam kunta-kinte. Kalau tak, ibu aku pun tak kenal aku dah. Awal-awal puasa pun begitulah kejadiannya. Nasib baik bukan aku yang kena tarik jaring tu. Kalau aku yang kena tarik, memang selamat tinggal lah puasa. huhuhu.. Bila ada jual ikan, memang waktu balik kerja aku dah meleret-leret lah lambat nya. Pernah aku kat kolam sampai pukul 7.30 malam. Masa tu aku puasa ehem.. ganti. Aku plak tak prepare apa-apa nak buat bukak puasa. Yang aku ada hanyalah gula-gula fishermen friends. Bukak posa makan gegula jek? Bersyukur lah nak. Daripada kena kunyah rumput atau sekadar korek hidung nak batalkan puasa. *bukan korek idung tak batal puasa ke??*. Masa tu suami aku tengah tunggu aku kat ofis dari pukul 5.30 petang. Kau boleh bayang aku punya ngeri nak mengadap wajah suami tercinta setelah 2 jam setengeh dia tunggu?? Aku sampai ofis pukul 8 malam. Tu pon memecut macam apa. 15 minit je dari kolam ke ofis. Biasanya setengah jam. Seperti biasa, memang kena silent treatment lah aku. huhuhu.. Suami aku ni pesen pompuan sikit. Kalau tak puas hati ke, marah ke, dia diam jek malas cakap. Muka nak ketat jek. Aku cakap pon dia malas layan. Kalau aku tanya dia nak jawab sepatah tu dah bersyukur lah tu. Kalau tak, dia pakai angguk geleng tu pun mujur lah kan. Kengkadang tu, bolayan terus. Eh, tapi dengan orang lain boleh lak dia merenyeh. Sentap ahkak ni tau. Tapi nak buat camne, kalau aku yang kena tunggu pun sama gak muncung nya. Lagi dasat pun ada. hehehe.. Kengkadang bila kat kolam dah pukul 5.30, aku dah nak menangis dah. Pasal aku tau nanti suami aku mesti tarik muncung punya. Susah hati gila kot. Eh, tapi kan, kalau dia panas ati ke, marah ke, merajuk ke, kang balik rumah aku sibuk besilat kat dapur, dia mesti kemas-kemas bilik, sapu-sapu sampah kat ruang tamu, kat luar rumah. Tu yang best nya. heheheh.. Dia lagi rajin daripada aku. Aku rajin masak jek. Tu pun tepaksa rajin. ahhaha..  Pergh... sukati je mengata laki sendiri kan??? heheheh... ampun kan sayang ye yang. Termengumpat ayang. heheheh..

Tahun ni kali ke-2 aku berpuasa sebagai seorang isteri. Tapi oleh kerana aku duduk sama dengan nazmi start raya tahun lepas, jadinya, tahun ni tahun pertama lah aku kena bangun pepagi buta masak nasi+lauk untuk sahur. Sebelum-sebelum ni memang aku tak pernah bangun masak. Aku bangun makan jek. Semua ibu aku dah ready kan. Siap cedok nasi skali. Aku bangun tinggal makan je. Bagus tak perangai??? Jadinya, korang paham-paham jeklah bila tahun ni tahun first kena bangun masak sahur. Mula-mula aku rajin gak lah. Pukul 4 pagi dah kat dapur. Dah tengah-tengah puasa pukul 4.15 baru hegeh-hegeh bangun. Sekarang, lagi haru. Pukul 4.30 baru sibuk bangun. Tu pun separuh hati je. Bukan separuh, suku jek pun. Mana nak dapat pahala kan? Tak ikhlas tau. Lagi plak tahun ni tah kena penyakit apa, aku dapat cuti puasa sampai 10hari. Jenuh nak menggantinye. Sepanjang cuti puasa, aku kena lah jugak bangun masak. Dah kalau tak masak kang suami ku sayang nak sahur apa plak kan? Dah tu, pesen suami aku ni tak suka makan lauk yang dipanaskan. Jadinya kita kena lah masak lauk baru ye puan-puan. Aku pun memang jenis sekali masak sikit je. Tapi kalau masak berkuah, aku tak reti sikit. Ada sekali masak tomyam, banyak nye macam kan nak makan 10 orang. Padahal bertiga je yang nak makan. Ni dah hujung-hujung puasa ni aku dah rasa malas gila nak bangun masak sahur. Yang buat aku tambah malas tu, aku ni masak la beria nak kasi laki ni makan, kalau tak kang melepek je kelaparan siang hari kan. Tapi, dah memang jenis laki perut kecik. Perut tak boleh nak kembang macam bini dia, makan sahur nye alahai.... seto'et je nasik dalam pinggan. Sesenduk je makannya. Dah tu makan punya la lama. Yela.. mengunya ikut sunnah. Kadang-kadang berangin gak aku ni. Penat aku bangun masak pepagi, dia makan sikit la sangat. Tak berbaloi dengan kepenatan aku memasak. Ni dah hujung-hujung puasa dia cakap sahur tak yah masak, makan roti je. Aku macam tak caya je laki aku cakap macam tu. Tapi takde maknanya lah. sekali lah kitorang makan roti. Lepas tu mintak nasi jugak. Nasib baik i sayang u tau. Masaklah jugak untuk suami ni walaupun teramatlah malasnya. Nasib baik ayang dapat isteri macam sayang yang menurut perintah tanpa bantahan *ye jek tak membantah. padahal menghempas je kejenye kat dapur. kantoi!! hahah*, kalau ayang dapat bini cam angah, alamat makin kurus lah ayang tu. Tak sabar nak tunggu puasa habis. Bukan sebab nak raya, tapi sebab dah tak lalu nak bangun pagi-pagi buta memasak kat dapur. Alangkan masak sarapan pukul 8 pagi pun aku malas, inikan pulak sahur pukul 4 pagi. Memang malas sesangat lah kan.

Raya tahun ni giliran rumah aku. YEAAYYYY!!!!! Dah deal dengan nazmi. Raya rumah ibu kena sama cam rumah mak abah tahun lepas. Maknanya, raya ke-4 la baru jumpa jalan pulang ke rumah mertua. Kira adil la kan. Walaupun rumah kitorang ni dekat, tapi dah macam sorang kampung kat utara, sorang kat selatan. Dah pesen nazmi camtu, aku tepaksa la ikut. Sedih tau raya tahun lepas. Orang dah tak raya, baru dapat jumpa ibu ayah. Ibu dengan ayah aku dah naik keje kot aku baru balik rumah diorang. Sentap sensorang. hahahah. Tapi sebagai balasan nya, sebelum raya kena berkampung kat rumah mak. Tahun ni mak raya bertiga je dengan abah dan abang nye nazmi. Kalau adik nazmi dah bersalin, meriah lah sikit kot. Pasal yang lain-lain memang giliran rumah mentua tahun ni. Rumah aku meriah camtu je la. Tambah sorang ahli baru je. suami adik aku yang no. 3. Tahun depan lagi meriah ayah ibu aku. Cucunya tambah lagi 2 orang. Insya Allah kalau dah sampai rezeki aku masa tu, jadi 3 orang la kot. Buat masa ni yang confirm 2 orang je. Sedih-sedih. Pasal ni, lain kali aku cerita. Tak nak rosakkan mood nak raya. hehehe.. 

Dah..dah. Aku tulis panjang-panjang ni sapa je nak baca ye tak? heheh.. Nanti kalau aku rajin ada masa, aku update blog lagi ye. Sebelum tu, dengan ini saya Qhaishatul Rifqah ingin mengucapkan,

"Selamat Hari Raya Aidilfitri. Maaf andai terkasar bahasa, tersilap kata, terkecikkan hati. Hati-hati memandu dijalanraya. Ingatlah insan tersayang. Pesanan khidmat masyarakat ini dari peladangjbsdotfm.*mengarut sudah*"



Perasan tak gambar siaran ulangan. Entry lepas gambar ni. Entry baru pun gambar ni. Saja nak post gambar ni banyak-banyak. *padahal ni je la gambar kitorang berdua berbaju sedondon yang semenggah sikit. Yang lain, hampeh!!*