K.A.M.I

Daisypath - Personal pictureDaisypath Anniversary tickers

Thursday, April 19, 2012

Kisah cinta

Assalamualaikum, salam sejahtera.


Wah!!! Lama betul tak bersiaran. Bajet cam Dj radio la plak nak bersiaran bagai kan? Sori bebanyak la pada yang rajin singgah tapi takde pon entry baru. Tepaksa la berlalu pegi dengan rasa kecewa, ye tak? *perasan!! bajet sangat kau ni!!*. Lately aku busy sangat. Tak sempat nak mengarang entry baru *ye la tu. blogwalking sempat plak kau kan??* hehehh.. Bukan tak sempat sebenarnya, tak rajin jek. Banyak lagi kerja aku kena buat. Jadi nak update blog pon malas. So, entry hari ni aku nak tulis pasal apa ye? Takkan nak membebel pasal life aku sekarang. Nanti korang malas nak baca. Entry hari ni aku nak cerita kisah cinta. HAHAHAHHAHAHA!!! Cinta la sangat kan. Orang yang aku benar-benar cinta, yang betul-betul buat aku jatuh cinta, suami aku je. Yang sebelum-sebelum tu, aku tak tau nak kategori apa. Nak kata cinta, bukan tu yang aku rasa. Lebih kepada bereksperimen kot. hahahah. Jahat! Ok-ok. Terus kan dengan agenda kita.


Kisah cinta 1.

Bermula seawal aku darjah 5. Darjah 5???? Ye, darjah 5. Jangan buat muka teperanjat cam tu. Tutup mulut, jangan menganga. Nanti lalat masuk. Story dia cam ni, budak laki tu 1 kelas aku masa sekolah agama. kat Johor ni memang wajib skolah agama. sekolah kebangsaan waktu pagi, petang sekolah agama lak. Aku pun tak ingat sangat camne boleh rapat dengan dia ni. One day, dia kata dia suka aku. aku balas apa pun aku tak ingat. Tapi aku takde la minat nak becinta ke apa. Kawan macam biasa jek la. Aku tak tau apa yang dia suka kat aku. Dulu masa budak-budak dah lah selekeh, beserabai, muka pun malas nak bebedak. Tu pon boleh suka. Dia siap bagi aku hadiah. Tapi hadiah tahap budak-budak la. Bagi ubat pensil tekan-tekan tu dengan apa tah lagi. Dulu kira mahal apa. Ye la, kalau dah setakat duit belanja skolah pon 50posen jek, kira oklah boleh bagi hadiah camtu kan. Owh, lupa nak mention, budak lelaki ni sebenarnya dia sedara aku belah mak. hahahahhahaah!!!! Aku baru tahu dia sedara aku masa dia dah tak minat kat aku. heheheh... Masa naik cuti sekolah darjah 6 dia macam buat tak kenal aku. Masa tu dia jadi Penolong Ketua Pengawas. Nampak aku pon buat-buat tak kenal. eleh.. cam aku heran sangat dengan kau. Hahahaha.. Tapi yang best nya, masa aku kawen tahun lepas, dia datang rumah aku. hahahahha.. Tak sangka plak dia datang. Dia datang pun pasal bapak dia kan sedara dengan mak aku. Dia baru tahu yang kitorang ni sedara masa aku kawen. Hampeh punya sedara. Buat Asdi Nor bin Tuah, adakah kamu ingat lagi kisah ni?? Ko suka kat taik lalat aku kan??? Dah tu pasal bulu mata kita sama-sama lentik kan???? hahhahah.. Kelakar bila diingatkan. Aku doakan kau cepat dapat jodoh weh. Kenduri kawen nanti jangan lupa jemput aku.


Kisah cinta 2.

Lepas dari darjah 5 punya cerita, aku takde dah orang minat-minat lagi ni. Aku minat orang adalah. Masa tu aku sekolah menengah. Tu pun pasal terikut-ikut cousin aku. Apa punya merepek lah. Budak-budak memang senang terpengaruh kan? Padahal aku bukan minat sangat pun dengan senior tu. Bila ingat balik memang merepek la. Saja buat semangat gi sekolah kononnya. Hahahahhaa. Senior aku tu pun dah kawen dah sekarang. Tapi memang aku tak minat becinta pon masa sekolah sebab aku dulu cam kasar sikit. Nak kata tomboy tu boleh la kot. Dulu kan cam trend pakai baju besar, seluar besar kan? aku pakai camtu dan dulu aku free hair. Rambut memang pendeklah. Ada plak pompuan mana tah, dia tengok aku pastu dia pegi tanya member dia kuat-kuat, "budak tu lelaki ke perempuan?". Kak, len kali tanya terus kat saya. Tanya kat kawan tu nak buat apa? hahahha.. Ha ni satu lagi perangai aku tak elok. Terikut kawan aku yang tomboy. Dulu aku rapat dengan sorang member aku. Dia tu tomboy, kasar. Tapi dia comel. Pernah gak aku tersuka kat dia. Hahahah,. Pasal dia caring giler. Aku ni pantang betul orang caring, mesti nak tersuka. heheheh. Tapi nasib baik la iman ni ada lagi. Takde la tepesong buat hubungan songsang. Sudahnya, aku lak yang macam tomboy. Sampai la aku abis sekolah baru aku ubah imej. I pakai skirt u. awww! Eh, ni kisah cinta ke? Ala, kira boleh la kan? heheheh..


Kisah cinta 3.

Kisah cinta yang ketiga bermula masa umur aku 18 tahu. Masa ni baru lepas SPM. MAsa ni aku tak ingat la aku tengah tunggu result SPM atau panggilan ke matrik/UPU. Untuk mengisi masa lapang aku tolong pakcik aku kat R n R Pagoh Selatan. Pakcik aku ada sewa gerai kat sana. Gerai jual air. Kerja aku buat waffle. Menyampah kerja buat waffle pasal comot+muka jadi berminyak lalu jerawat dengan senang hati tumbuh ke merata wajah. Ok. Bukan nak cerita pasal jerawat. Nak cerita pasal kisah cinta. heheh.. Ada budak sama tempat kerja dengan aku ni. Aku pun tak tau camne boleh suka kat dia. Dah lah budak ni dah tak sekolah, muda 2 tahun la plak dari aku. Boleh aku tersuka kat dia. Aku ni kan pantang orang caring, kelakar, mesti nak tersuka. Bukan jatuh cinta la. aku ni susah nak jatuh cinta. so, kisah cinta yang ni menarik tu takde la menarik pon. Tapi aku rasa, aku ni bangang gak la kan. Entah pape suka kat budak camni tah. 2 minggu je kot aku kenal dia. Aku kerja dengan pakcik aku bukan lama pon. 2 minggu jek. heheheh.. Kisah cinta bertahan 6 bulan je. Pasal aku rasa cam aku bukan cinta kat dia pon. Aku suka dia sebagai kawan je sebenarnya. Masa dia kat depan mata aku, aku suka la. Tapi lepas aku sambung belajar kat UPM, masa tu aku dah tak pikir pon pasal dia. Pasalnya, bestfren aku kat UPM pun takde boyfren kan. Jadi tak perlu la aku nak pikir pasal boyfren. Boleh gitu? Lagi pun dia bukan layan aku baik. Boleh tengah dating, tetiba dia balik je tinggal kan aku tak bagitahu langsung. Terpinga-pinga aku cam orang bangang. Lagi 1, boleh janji nak jumpa tapi aku tunggu berjam-jam dia tak datang. ewah.. ko pikir kau kacak sangat ke sampai aku nak tekejar-kejar kan kau? Jadi, sebelum aku sakit ati, baik aku tinggalkan kau dulu. Aku amik keputusan nak break masa tu dalam bas baru balik dari kuliah. Sapa belajar akt UPM tahu je la kan. Tempat kuliah dengan asrama kan jauh, kena naik bas. Dalam bas tu tetiba aku terpikir, nak break lah. Boleh gitu? sampai kolej je, aku pon terus SMS. Aku cakap kat dia, "Jai, along nak putus." Hahahaha.. camtu jek. Menggelabah puyuh budak tu call merayu siap nangis-nangis tanya kenapa aku buat dia camtu. Dah sayang aku sangat-sangat la. Pikir nak kawen la. Ewah... boleh plak kau tanya kenapa kan? Masa aku ada kau buat tak tahu jek. Aku mintak putus kemain kau menangis. Dah. Tak yah nak nangis-nangis. Buruk jantan menangis. Masa break aku takde rasa pape pon. Aku rasa happy lagi ada. Aku tak suka terikat masa tengah belajar.


Kisah cinta 4.

Amboi. Dah masuk ke-4 ni pon tak jumpa lagi laki aku ni. Kisah ni lagi la mengarut. Aku tak kenal pon budak ni. Budak ni kawan sati kolej pada kawan aku. Dia curi no enpon aku dari kawan aku. Pastu dok kacau-kacau aku. Memula aku malas nak layan. Tah cemana, aku kan jahat. Bila boring takde menda nak buat, aku pun layan la. Hahahah.. Tesangkut gak. Siap berabang-sayang lagi. Ewwwwww!!!! Masa ni tahun 2003 kot. Tahun 2 Diploma kat UPM. Dia budak kolej komuniti. Aku tak kisah la kan. Tapi yang lawak nya becinta sakan kononnya tapi tak pernah nampak muka pon. 1 hari dia kata nak jumpa aku. Aku pun oklah. Datang lah jumpa aku kat UPM. Aku bawak besfren aku dia bawak kawan dia. Sekali datang, alamak ai. apa la aku sangkut kat mamat ni. Bukan tak ensem, tapi masa tu dia datang pakai skema gile. Baju kemeja+seluar slack+kasut kulit lagi. Skema nya. Aku lak tak minat orang skema. Lepas je jumpa,, aku cam dah malas nak layan dia. Dia sms aku balas nak tak nak. dia call pun aku cam malas nak layan. Hahahahahah. Jahat kan aku? Teruk betul perangai. Sudahnya kitorang putus camtu jek. 1 yang aku tak bekenan dengan dia, dia pernah cerita kat aku dia anak lelaki tunggal+bongsu. Jadi, bila aku kawen dengan dia, aku kena duduk dengan mak dia sebab dia nak jaga mak dia. ewah kau. Belum declare pape dah pepandai nak bagi arahan camtu. Ko cari je lah orang yang sanggup. aku taknak. Aku pon ada mak. Mak kau je aku nak jaga. Mak aku tak yah? Maka, dipersilakan blah. Tapi, yang kelakar nya, budak ni kawen dengan kawan aku sendiri!! Wahhh!!!! Tak sangka, tak sangka, tak sangka!! Tapi yang tahu pasal ni aku dengn besfren aku si Haulah jek. Kawan aku tu pun taktau aku ada sejarah dengan laki dia. Memula aku tak cam pun muka dia sebab dia sangat lain. Masa mula-mula aku jumpa dia kecik je orang nya. Comel nya la hai. Tapi jumpa balik masa kawan aku bertunang dengan dia, mak datok besar gile kau ni. Masa tu aku tak cam langsung ex aku ni. Aku siap begambar lagi dengan dia. Aku taktau la dia kenal aku lagi ke tak. Aku memang tak kenal la. Yang buat kan aku cam perasan tu dia bila dia add aku kat FB. Actually, bukan dia yang add, kawan aku ni create kan FB untuk dia jadi nak meramaikan Frenlist, kawan aku tolong add la aku skali. Aku tengok nama, seperti ku kenal nama itu. Nama tu memang aku tak lupa. Sebab nama bapak dia sama dengan nama bapak kawan aku. Masa tu aku dah cam, "ah, sudah. ni macam ex aku ni. tapi apsal lain sangat???". Aku teringat kawan aku ada bitau dia asal mana, adik beradik berapa orang and anak ke berapa. Memang sama dengan ex aku. Takkan ada 2 orang nama yang sama, kat tempat yang sama ada jumlah adik-beradik yang sama kan?? Untuk menguatkan lagi hujah yang itu ex aku, masa dia dah kawen, aku tanya kat kawan aku a.k.a bini dia. Dulu laki dia belajar kat kolej komuniti *** kan? Dia pun ia kan. So, confirm lah ex aku. Hahahaahah... Kelakar-kelakar. Masa diorang kawen aku datang. Amik gambar sekali. Masa ni aku dah syak dia ex aku. Dia pun cam kenal aku. Sebab masa nak amik gambar aku diri sebelah dia. Dia cam pandang aku cam nak bitau yang dia ingat aku. Tapi yela. Gila apa. Kan dia dah kawen. Atas pelamin kot. aku takde rasa apa pon masa tu. Nyesal sikit pon takde. Malah aku doakan diorang bahagia. Dah ada anak sorang pon. Tu lah kisah ke-4.


Kisah cinta 5.

Ehem. Bila nak abis ni? Yang ke-5 ni sebenarnya aku takde la cinta kat dia. Aku just sayang je. Cuma aku tak pasti sayang tu sebagai kawan atau lebih. Lama aku amik masa nak declare. Aku kawan dengan dia tahun 2004. Dia tetiba call aku kata aku yang bagi no henpon kat dia. Cam aneh la plak. Tah bila tah aku bagi no henpon. Tapi yela. Aku kan pelupa. Heheheh. Memula aku cam malas layan. Tapi bila boring takde menda nak buat, aku layankan aje. Dia ni pun spesis caring gila walaupun kitorang takde pape pon. Cuma sebagai kawan je. Memang dia ada bagi hint-hint yang dia suka kat aku. Tapi masa tu aku memang tak berminat nak ada relationship masa belajar. Jadi aku buat tak paham jekla. Sampai la awal tahun 2006 tetiba tebuka hati aku nak terima dia. Dia pun happy sangat-sangat. Oww.. Lupa nak mention, budak ni budak perak, kerja kilang je. Tapi aku tak kisah pon. Dia punya seronok la pasal aku terima dia, siap berenti kerja. Motif? Ada budak perempuan sama kerja dengan dia suka gile kat dia. Yang dia masih mengharapkan aku. Jadi bila aku dah kata aku setuju, dia amik keputusan berenti kerja sebab taknak budak perempuan tu kacau dia dan mengharap pada dia lagi. Dia pon berenti kerja balik kampung. Dia memang serius dengan aku sampai kan dah cerita kat mak dia pasal aku. dia tunggu masa je nak ajak aku kawen. Rasa besalah plak bila teringat balik. Tapi disebabkan satu SMS, aku buang dia terus. Dia dulu selain daripada mat kilang, dia mat motor gak. api bukan la rempit kaki pompuan tu. Suka konvoi motor ramai. Alkisah dah 2 bulan kitorang declare, dia tersalah anta mesej. Dia nak anta kat kawan dia tapi teranta kat aku. Aku ni plak baca mesej terus hangin. Aku geram sangat taktau nape. Bengang gile. Dia tulis ape aku tak ingat. Tapi yang aku marah dia bahasakan aku as "Minah" pada kawan dia. Ewah kau ni. Ingat aku minah rempit ke hape? Kate je la awek. Susah sangat ke? Lepas dari tu dia call, SMS aku tak layan sampai dia pelik taktau salah apa. Aku cakap bagi aku pikir balik pasal kitorang. Dia tak nak dengar. Dia desak jugak. Aku geram aku cakap nak putus. Merayu-rayu mamat tu tak nak putus dengan aku. Sampai 1 tahap dia marah balik kat aku. Dia kata aku main-main kan dia. Ye la. Masa tu baru 2 bulan kitorang declare lepas 2 tahun kitorang kawan. Aku tak kisah dia nak kata aku main-main kan dia ke, apa ke, yang penting aku tak suka dia buat camtu. Lepas dari kes tu, dia cuba pujuk aku. Aku memang dah tak boleh terima. Aku buat alasan, aku dah ada orang lain. Dia terus stop kacau aku. Kitorang putus camtu jek. Yang ni, aku cam menyesal sikit. Bersalahnya aku buat dia macam tu. Tak baik kan? sebab nye masa dia call aku nangis-nangis, aku pegi gelakkan dia. Sampai ati kan? Untuk awak, Shahrol Hafiz, saya mintak maaf banyak-banyak sebab hancurkan hati awak dulu. Tapi sekarang mesti awak dah jumpa wanita yang jauh lebih baik dari saya kan? Saya doakan awak bahagia selamanya. Balasan bagi perbuatan saya pada awak, saya dah dapat pon. Memang sakit bila dikecewakan. saya mintak maaf banyak-banyak.


Kisah cinta 6.

Pergh!! Tak sangka plak aku ada kisah cinta sampai 6 ni. Kisah cinta ni paling tragis la. Kisah bermula malam tahun baru 2010. Masa tu aku on the way balik Kluang dengan adik aku no. 3. Kitorang kan perantau time tu, balik la sama-sama. Jimat. Heheheh.. Masa tengah drive ada la 1 nombor naik kat enpon aku. Nak berkenalan la hape. Aku ni memang angin betul dengan orang macam tu. Ingat kita ni apa la kan. Aku pun terus serang je. Terkedu mamat tu nak jawap soalan aku bertalu-talu macam bertih jagung. Tetiba dah setengah jam lepas aku marah dia, aku cam rasa besalah. Aku pun mintak maaf la. Dan malam tu bermula lah segalanya. Tahun 2010, umur aku dah 26 tahun. Masa ni dah ramai kawan aku yang kawen. Jadi, dikala umur macam ni, aku takde masa nak main-main becinta ke hapa. Fokus aku adalah kawen. Mungkin disebabkan terlalu fokus nak kawen umur 26, aku pun macam layan kan aje mamat ni. Rupanye dia kawan adik aku no.2. Hampeh tol angah ni tau. Adik aku selalu cerita pasal aku kat mamat ni yang aku garang la, tak layan lelaki la, jadi dia nak try la kenal. Aku pun bangang kan masa tu. Tah napa aku layan tah. Tapi sebab masa tu aku rasa dia betul-betul serius. Yang mamat ni plak baru putus tunang. Bagus sangat la tu kan? Tapi dengan mamat ni memang aku betul-betul serius. Cuma cinta tu aku tak pasti. Aku pernah cakap kat dia aku tak cinta dia tapi aku sayang je dia. Aku pun tak tahu kenapa kau boleh sayang kat dia. Nak kata kacak, laki aku jauuuhhhhhhhhhhhhhhh lebih kacak dari dia. Boleh bayang kan?? heheheh.. Hubungan kitorang mula-mula nampak smooth walaupun jauh di sudut hati aku, aku ragu-ragu dengan dia. Aku dapat rasa yang dia tak jujur. Bermula lah episod henfon dia rosak katanye. Aku pun pecaya lah. Lama kitorang lost contact. Masa tu bulan Mac 2010. Memang terputus la. Aku cam tak tentu arah gak. Bukan sebab dah jatuh cinta, sebab aku dah syak ada sesuatu dia sorokkan. Tapi aku cuba nafikan. Dalam masa yang sama, kawan ayah aku nak kenal kan aku dengan suami aku sekarang. Tapi masa tu kan aku tengah kawan dengan mamat ni, aku tolak mentah-mentah. Walaupun sebenarnya masa tu aku tak pasti pun status aku dengan mamat ni. Sampai la bulan 5 tetiba aku terfikir nak geledah emel dia. Aku ada password emel dia. Aku bukak emel, tengok ada emel sorang budak perempuan. Aku ingat adik dia ke, sedara dia ke pasal nama lebih kurang. Aku pun try je la amik emel budak perempuan tu, aku search kat FB. Sekali keluar profile, nah. Menggigil 1 badan aku. Menitik air mata bila tengok in relationship with ***. Budak perempuan tu girlfren mamat ni rupa nya!!! Aku taktau kenapa aku sedih sangat. Yang pasti aku sedih bukan sebab putus cinta. Tapi aku sedih sebab ditipu. Sampai hati dia tipu aku idop-idop. Apa tah salah aku kat dia. Mungkin ni balasan dosa aku buat dalam kisah cinta 5. Aku kecewakan orang. Sekarang rasakan macam mana rasa bila dikeceakan. Sakitnya hati Allah je yang tahu. Patut la henpon rosak je. Alasan nak melarikan diri rupanya. Dan sememangnya jodoh aku bukan dengan dia. Rupanya dia dah declare dengan awek dia tu awal berapa hari dari aku. Yang dengan aku ni tak tau nak kata apa. Dia kata dia sayang dua-dua. Tapi dia kena pilih. Bagus lah pilih awek dia. AKu pun bukan nak sangat kat dia. Tapi yang aku tak tahan tu, aku boleh lagi baik dengan dia. Siap awek dia pun aku baik. Keluar shopping sama lagi. Kau ada? Hahahahah.. Aku ada cerita kat entry ni. Tapikan masa aku dengan dia, aku tak boleh tengok gambar dia. Hahahahah.. Keji kan? Dan bila tengok gambar dia, ada ragu-ragu dalam hati aku. Aku mesti persoalkan, "sanggup ke aku nak kawen dengan mamat ni? hari-hari nak tengok muka? ish!". hahahahha.. Keji tak perangai. Lepas putus tu mula la kisah cinta aku yang terakhir. Untuk Nik Amril Nik Alias, terima kasih bagi saya satu pengalaman hidup yang bermakna. Terima kasih kerana menjadi kawan saya. Terima kasih untuk semuanya. Kini saya bahagia dengan suami saya.


Kisah cinta 7.

Ok. Ini last. Aku kenal Mohd Nazmi Miskon pada 12 Mei 2010. Seminggu selepas mamat kat atas ni kantoi dengan aku. Sebenarnya pada tarikh yang sama ada sorang budak lelaki dah SMS aku nak kenal-kenal. Ni semua rancangan family aku dan kawan ayah aku. Lepas kes kat atas ni, aku serahkan bulat-bulat soal jodoh pada family aku. Jadi diorang dengan senang hati bagi biodata aku lengkap tarikh lahir, tempat lahir, nama timangan emel semua lah kat 3 orang budak lelaki. Sapa cepat dia dapat la kan. Tapi budak yang mula-mula mesej aku ni aku tak bekenan pon. Macam kerek jek. Lepas sms dengan budak tu, aku bukak la FB. Sekali nampak ada mesej dari Mohd Nazmi Miskon. Aku balas tapi takde respond. Yela. Dah tengah malam kan. Tunggu esok je la. Sekali esok dia balas!! Wah. Malam tu aku dah siasat dia puas-puas. Aku tengok gambar, profile, post-post lama. Ye la.. kang kena pakwe orang lagi, masak aku. Jadi siang tu seronok la aku berbalas mesej dengan dia. Dia pun memang serius takde niat nak main-main. Memang tujuan cari isteri bukan cari awek. Aku pun dah cakap awal-awal, kalau setakat nak kenal-kenal, couple-couple aku tak minat. Aku nak cari suami, bukan pakwe. Dia pun ok. Kitorang pun start la bekawan. Dengan dia aku boleh cerita macam-macam. Masa ex aku tetiba gila nak suruh aku rapat dengan family dia pasal tak nak putus hubungan la menda la, dengan nazmi la aku mengadu. Yang kelakarnya, aku yang set tarikh first date kitorang. Aku ada cerita pasal 1st date kitorang kat sini. Bila diingatkan balik, memang kelakar lah. Alhamdulillah. Petama kali berjumpa, hati terus terpaut. Terus jatuh cinta. Ini rupanya cinta. Indahnya tak tahu nak cakap macam mana. Kitorang tak amik masa yang lama untuk terus kan hubungan lebih jauh. Pada 12 November 2010, aku selamat menjadi tunangan orang yang ada aku ceritakan di sini. Dan pada 3 Februari 2011, aku sah menjadi isterinya. Dia lah kekasih hati yang benar-benar aku cinta. Dialah sebenarnya cinta pertama aku. Dan aku berdoa dia lah cinta terakhir untuk aku. Semoga aku terus menjadi isteri nya hingga ke syurga. Kini perkahwinan kitorang dah lebih setahun. Hari-hari yang aku lalui bersama dia sangat membahagiakan. Kitorang macam couple yang baru bercinta. Cinta aku pada dia hari-hari tambah dalam. Aku bahagia disamping dia. dan harap kebahagiaan ini terus kekal. Semoga rumah tangga kami dilimpahi rahmat, dijauhi dari fitnah dunia dan semoga kami dikurniakan zuriat yang soleh dan solehah.




Ini lah kisah-kisah cinta aku. Panjang berjela mak kau! Moralnya, jangan kecewakan orang kalau taknak diri sendiri kecewa. Tapi dalam banyak-banyak kisah cinta ni, yang terakhir tu je yang aku betul-betul cinta. Yang lain tu lebih kepada sayang. Pada aku sayang dan cinta tu berbeza. Sayang tak semestinya cinta. Tapi kalau cinta, semestinya kau sayang, kan? Aku cinta, sayang Mohd Nazmi Miskon selamanya. Semoga jodoh kita kekal hingga ke syurga. Amin.

Wednesday, February 1, 2012

Cerita dah basi.. tapi peduli hapa.. aku nak cerita gak.. hehehhe

Assalamualaikum...


Eh.. eh.. eh... dah tahun 2012??? Aku tak post entry baru lagi?? hahah... Maaf banyak2. Bukan mengabaikan blog. Tapi kesuntukan masa. *yeah.. right. suntuk sangat la masa kau kan rifqah. padahal asek dok meng"refresh" google reader nak baca entry kat blog orang lain. blog kau sendiri malas nak update*. Sorry.. sorry.. sorry... actually sepanjang aku tak update entry macam-macam aktiviti aku. Tambah dengan keja belambak kat ofis, meeting, sukan la bagai, lawatan lagi.. sampai nak update blog pon tak bernafsu. Nak update kat ofis memang tak rajin nak menaip. sebab banyak lagi benda lain aku nak taip. Kat rumah lak memang takde la aku nak online kan.. Kat rumah adalah masa bersama suami. Mana best nak online-online ni. Mengadap wajah suami tersayang lagi best.


So, sepanjang bulan disember and januari lepas memang agak huru-hara sikit la. Hujung tahun and awal-awal tahun memang macam-macam keja nak kena buat dan rancang. 24 Disember hari tu aku join Family day kelab sukan dan kebajikan LPP Johor kat Melaka Wonderland. Actually, selain daripada family day LPP Johor, aku ada family day gak dengan family husband aku.. Kebetulan kitorang memnang nak gi tempat yang sama. Tapi nama jek pegi tempat yang sama. Sudahnye aku jumpa family laki aku masa mula-mula datang dengan masa diorang dah nak balik jek. Pasalnya sibuk dengar orang bercakap potpet potpet tambah mesyuarat agung la bagai. Laki aku jek sempat join family dia. Pasal masa aku mesyuarat die tak join. Dia join masa perasmian dengan cabutan bertuah jek.Dah lah masa ni cuaca tak ok. Hujan dari kitorang datang sampai la balik. sejuk jek. sejuk-sejuk pon tahan gak merendam dalam air lelama. Tu pon sebelum dapat berendam dan gaduh dulu. Laki aku memang pantang sikit dengan tempat-tempat camni. dia yang menggelitis lebih dari anak-anak buah dia. hahahah... Muka dah bengang jek kan pasal program aku lambat abis. Aku ni tak boleh laplak orang buat muka masam jek dengan aku. Aku dah nak ajak balik je hari tu. Hahahah.. Kalau dia balik betul hari memang menyesal gile la. hehe.. Sempat gak kitorang main kat sini. semua jenis gelongsor kitorang main. Tapi yang kena naik sorang-sorang kitorang tak main la. Muala-mula aku cam takde mood nak main pasal merajuk konon nya. Last-last aku yang lebih-lebih ajak die pegi sana sini. hahahah...

Tapi kan tak sesia tau aku join family day. Rezeki kiotrang suami isteri, cabutan bertuah dapat hadiah mesin basuh!!!!! hahahha.. Cam tau-tau jek kat rumah aku takde mesin basuh. Sebenarnya semua orang dapat hadiah cabutan bertuah. Tapi ada tambahan 10 hadiah kira cam super bertuah la. Ada macam-macam hadiah nye. Masa diorang bawak hadiah-hadiahnya aku dengan laki aku siap gelak lagi bila tengok mesin basuh. Kitorang pikir kesian orang yang dapat ni. Camne la nak bawak balik. Tapi memang dah tertulis rezeki kitorang. Mula-mula diorang umumkan 1-1 nombor aku dah suspen gile. Aku target nak Samsung Galaxy Tab. hahah.. Boleh main mintak camtu. Kalau tak dapat tu, microwave pon jadi la. Pasal nya kalau dapat mesin basuh dah cemana nak bawak balik kan? Tapi dah rezeki pengantin baru katanya *baru kemenda la woi??? orang lain kawen saing ko dah beranak tau!!* dapat la mesin basuh tu kat kitorang. Cam tak caya nombor yang diorang sebut tu nombor aku. hahahah... Dah lah yang tukang umumkan tu kenal aku. walau pun aku baru pindah kat Johor tapi ramai gak yang kenal aku pasal aku kan staf HQ yang rajin melawat kawasan *rajin sangat la konon nya*. Dah semua orang tau aku baru kawen mesti takde mesin basuh kat rumah. hahahha... Padahal dah lama kawen. Malas nak beli mesin basuh. Sanggup kumpul baju seminggu pastu balik kampung bawak baju kotor basuh kat kampung. Tak senonoh gile perangai. Bukan salah aku ya. Laki aku yang taknak beli pasal rumah sewa kitorang ni kalau hujan lebat sebelum pukul 6 ptg, akan banjir. Oleh kerana suami kesayangan ku ini sangat menyayangi harta benda, makanya, barang elektrik akan dibeli setelah kitorang pindah. Mujurlah memang dah nak pindah. Jadi, camne kitorang bawak balik Johor mesin basuh tu?? hahhaha... Tentulah dengan Viva biru kesayangan aku tuh. Rugi seyh tak amik gambar. aku boleh lupa nak snap gambar mesin basuh dalam Viva dari Melaka sampai Johor. Jangan ingat ada mesin basuh barang2 kitorang yang lain tak boleh masuk tau. Kitorang siap shoping perkakas dapur lagi. Kelas kau Jah shoping perkakas dapur kat Melaka. Cam kat Johor dah takde kedai jek. Dah alang-alang murah. Kitorang hangkut jek la. Beza banyak tau. Kalau setakat beza seringgit aku tak heran. Abah aku kata beza sampai RM8. Mana aku tak sambar. Laki aku pon sama naik. Nampak jek sumbat masuk dalam troli. ahhahah..Dapat la kitorang pinggan mangkuk melamin, kuali telinga tu, lesung batu yang licin, rak tos pinggan dah cuci dengan apatah lagi tak hingat aku. Tak sedar diri punya shoping. Padahal dah membawak mesin basuh tu. Shoping ngalahkan orang bawak lori. Padahal naik cik viva jek pon.

First time bercuti dengan family husband, seronok la. Cuma family husband aku bukan jenis jalan-jalan cari makan best-best kat tempat orang. Biasa orang kalau gi Melaka, mesti nak gi makan ikan bakar kat umbai, alai, serkam or anjung batu. Tapi diorang jenis tak suka makan kat luar. Kitorang makan kat luar 2 kali jek kot. Malam last kat sana makan yong tau foo dengan hari last sebelum balik Johor. Tu pon makan KFC kat Mahkota Parade. Hari lain kitorang makan kat rumah. Kalau family aku toksah kata la.. Sume kaki makan. asal tau tempat makan best, mesti nak try. hehehhe.. Pasal tu kitorang adik-beradik "sihat-sihat" belaka. hahahaha...

Tahun tak tau nak pegi mana lak.. yang pasti bulan mac kena pegi Kelantan sebab kenduri kawen adik aku belah laki dia. Rumah aku punya kenduri 4 Februari ni. Sebok jek tau amik tarikh dekat-dekat dengan tarikh aku. aku punya tarikh kawen 3 Feb. Ok lah tu. Boleh celeb sama-sama.. Kalau boleh la kan. hehehehe..

Oklah.. nak sambung buat keje. InsyaAllah aku cube rajin-rajin kan diri curi masa untuk update blog ni ye. Banyak lagi yang aku nak cerita tapi tak sempat. Pada yang sentiasa singgah walaupun takde entry baru, terima kasih banyak-banyak ye. sayang korang. mmuuaahh.

XOXO


*satu je gambar yg aku bejaya upload. broadband aku dah start buat perangai. nak kena flush dalam lubang jamban agaknye.

Friday, December 9, 2011

Apa nak jadi dengan anak-anak sekarang??

Ehem... Bismillah..

Assalamualaikum...

Alahai... lamanya mengabaikan blog. Bukan tak jenguk. Hari-hari jenguk. Tapi malas yang teramat nak update. Keja kat ofis banyak *tapi bukan rajin buat pon..heheh*. Rajin baca blog orang lain je. Tu pun baca kat google reader. Mana-mana yang aku rasa nak komen je aku singgah. heheh.. Ok. Hari ni aku rajin nak menaip entry baru. Harap-harap takde la budak-budak fanatik k-pop datang serang aku kat sikit. Takut aku kalau kena serang. Menggigil lutut rasanya nanti. *tangan didada, mata ke atas*. kehkehkeh.



Semalamkan, ada aku baca link dari Ayeem Ayam ni pasal blog budak kutuk k-pop. Aku pon dengan rajinnya pegi la jenguk blog budakgigirabbit ni. Mak datuk ai. Banyak nye komen. Komen-komen nya pulak, alahai... yang menulis tu tak padan dengan umur. Dik, UPSR hari tu camne result ye dik??? Pandai adik tulis menda-menda carut camtu ek? Akak ni pon dah tua bangka baru tau.*akak??? hahahah.. pedulik la.. adek aku yg bongsu pon baru lepas UPSR apa.* Eh.. Kuno sungguh akak ni ek? Dah tua baru tau F.U.C.K tu apa? hahaha... Serius. Aku taip perkataan ni dengan muka dan telinga yang merah. *eh.. aku kan gelap mana nampak merah ke tak* Aku malu weh. Tak sanggup nak guna perkataan ni. Sangat tak elok even aku dah dewasa and dah kawen dan aku tahu apa maksud nya, tapi aku tidak sekali-kali guna perkataan ni. Tapi adik-adik kita sekarang ni, Masya Allah... taktau nak kata. Lancar je menaip. Eh.. tah-tah ada kamus kat sebelah. ahhaha...

Komen-komen kat situ serius lebih 90% menggunakan bahasa kesat, menghina. Kesian adik Amira yang tak bersalah tu. Tak pasal-pasal kena kutuk rupa dia. Cuba kita bayang kan kita di tempat Amira dan keluarga dia, apa yang kita rasa? Marahkan? Hanya kerana k-pop dia terpaksa lalui, telan, terima kata-kata keji, cacian dan hinaan dari peminat fanatik k-pop ni. Adik-adik semua, tak salah korang kalau nak minat apa pon pi lantak la situ. Tapi tak payah lah nak melenting sangat bila orang kutuk-kutuk. Dik oi.. akak ni pernah je umur cam adik-adik. Ko ingat mak akak beranak kan akak, akak terus tua cam ni??? Akak pun sama cam korang, pernah berada diumur yang korang berada sekarang. Tapi takde la perangai cam korang sekarang. Fanatik gila dengan sesuatu sampai tak boleh kena cuit, usik langsung. Amende je la..

Serius la tak paham. Eh.. k-pop je pon la. Amboi kemain melenting bila orang kutuk sapa tu? Yoeb? Yoseob?? mende?? Dah macam orang perak je. Tu pon tergila-gila sangat. Nyampah tahu. Cuma kata tak ensem dengan mata sepet pon nak melenting tak tentu arah. Bila orang kafir kutuk agama kita, Rasulullah S.A.W, takde plak la korang nak pertahankan. Senyap je. Ni baru cuit sikit pasal si Yoseob tu dah menggelupur sakan. Macam la orang korea tu boleh bagi syafaat kat korang masa kat akhirat nanti kan? Boleh tolong korang masuk syurga ke dik? Tak kan? Baik adik pegi sekolah, belajar elok-elok, mengaji kasi khatam. Kalau dah khatam pun, ngaji lagi hari-hari. Belajar lagi. Belajar ni seumur hidup.

Adik-adik yang minat korea sangat ni, kata diorang kacak la hapa la.. takkan la taktau hampir ke semua artis korea yang cantik and hensem konon adalah palsu semata?? Diorang ni buat pembedahan plastik nak bagi cantik. Kalau tak rupa diorang biasa je kot. Kalau tak caya pegi lah google sana. Amboi.. takkan tu pon nak kena akak bagi link. Kan rajin cari citer pasal k-pop. Pegi la korek pasal diorang buat plastic surgery.

Adik, kalau tak suka pon dengan apa yang orang tulis dalam blog, takyah la nak komen menda merapu-rapu. Kalau ye pon marah benor, kecik ati benor, takyah komen. Lagi senang. Bak kata orang-orang tua, telajak perahu boleh undur, telajak kata buruk padahnya. Dalam kes korang ni, telajak taip, buruk padah nya. Kalau delete pon tapi orang dah sempat printscreen korang punya komen, takde makne nye delete tu. sekarang ni yang dok ugut-ugut, kutuk-kutuk budak tak besalah tu dah menggelupur tak senang duduk. Bontot suda panas pasal family amira suda kasi report sama polis. Tau lak takut korang kan. Siap mintak maaf la bagai. Tapi dalam mintak maaf, sempat lagi di smash pakcik Amira tu. Nak lagi tegakkan benang yang basah. Ko dah salah, mengaku salah je la dik. Takde orang pakse ko tulis benda ugut-ugut, mencarut bagai tu. Orang tak pakse. Ko sendiri yang rela. Dah tu, tanggung la sendiri.

Aku sokong tindakan family Amira ni untuk buat report polis. Memang patut pon diajar sikit budak-budak ni. Ada yang kata tak payah la nak besar-besarkan. Maafkan je lah budak-budak tu. Amboi cik abang, cik kak, tak kena batang idung sendiri boleh la cakap kan. Cuba kena kat sedara-mara sendiri, anak sendiri, apa lak korang buat kan?? Memang diorang budak lagi, apa la yang diorang boleh pikir. Tapi, adakah patut kita lepaskan saja diorang tanpa ada apa-apa tindakan?? Nasihat? Budak sekarang ni kebanyakannya nasihat tak jalan pon. Aku tak tau kenapa budak-budak sekarang macam makin biadap, kurang ajar. Dengan orang tua pon selamba je nak kurang ajar. sangat berbeza dengan anak-anak lahir tahun 80an ke bawah. Nak salahkan mak bapak semata pon tak boleh gak. Ada je mak bapak dah bagi cukup ilmu agama, didik anak betul-betul, kawal dan pantau aktiviti tapi ada gak yang tak menjadi. Taktau la apa masalah budak-budak ni.

Sudah-sudah lah tu ye adik-adik k-pop sekalian.. tak yah nak menggelupur sangat dengan k-pop korang. Pegi tolong mak masak, tolong ayah basuh kete, lagi bagus. Dapat gak pahala. Yang belum sunat tu, pegi sunat dulu ye. Baru boleh jadi hero. Yang pompuan tu, pegi belaja masak nasi. Nanti sok dah cukup umur, boleh kawen, takde la laki asik makan kat kedai je. Akak bukan nak halang korang minat k-pop. Boleh minat. Minat yang Sekadar minat. Bukan memuja. Korang ni dah tahap puja tau tak. ala... adik-adik dan sepupu-sepupu akak ramai je yang minat k-pop. Tapi takde pon cam korang. Chill la.

Sebelum akak chow, meh layan sikit gambar yang akak snip dari blog budakgigirabbit dan blog pakcik Amira Afiqah.

*kaler putih dari blog budakgigirabbit
*kaler hitam dari blog pakcik Amira Afiqah, En Hazrey.

Sila baca:

adik, akak kesian kat adik. adik ni nasihat orang ke diri sendiri? Macam cakap kat diri sendiri je. Kata cikgu ajar suruh hormat orang. Adik ni hormat orang ke? Tak kiar siapa pun orang tu, kita kena hormat sebab dia manusia, kan? Lagi 1, kesian la kat cik BM adik. Penat tau dia mengajar kat depan. Adik kat belakang buat apa? Edit blog ea? Patut la eja cam hapa. heheh.. Jangan marah ye dik.


Adik, adik ni pon cakap kat diri sendiri ke? Orang perempuan kan, cakap sopan, lemah lembut, tak mencarut. Spesis betina je yang suka mencarut, membabi kan orang. Ala... nak suruh langkah kubur? Dah ready ke nak mati dik? amalan dah cukup? Oww.. lupa.. kan banyak "berzikir" ni.. mesti la banyak "pahala" kan??


Menyesal dik?? ha... tau pun.. lain kali fikir sebelum taip ye sayang. Dah.. jangan nangis. Pi kesat ingus tu. Geli la meleleh masuk mulut. alololoo... jangan la teriak lagi. heheheh.. adik amira tak nak lempang pon.. report polis je..


Adik, kalau nak jadi hero kena berani tunjukkan identiti ye. Setakat menyamar cam ni, orang pengecut je. LOSER. Adik bela sangat kpop stars ni diorang bayar berapa ek?? kala diorang bayar rm5k sebulan, akak pon nak join lah. Tak yah keja dah.


Bagus adik ni. Patut dijadikan contoh. k-pop tu k-pop gak. Study jangan lupa ye.


Adik.. adik ni mana tau Allah tak kutuk k-pop ni dik?? Allah laknat orang yang tak ikut ajaran Islam. k-pop tu Islam tak? Dik, kalau dah kutuk-kutuk tu, takyah la nak selitkan yang adik ni beriman sebut-sebut nama Allah. Kelakar la.


Adik, sunat dah kering lom? Apa? Belum? Alololo... cian. UPSR dapat berapa A hari tu? Eh.. pandai adik tulis bahasa inggeris ek. Belajar kat sekolah mana tu ye? Dulu akak kat sekolah cikgu tak ajar la perkatan-perkataan. tu. Terer la adik ni. Takot tau. *tangan didada, mata keatas*


Adik, tanya mak bapak orang tak ajar ni, adik dah cukup belajar jaga ati orang ke?? Samakan muka orang dengan taik anjing tu jaga hati orang ea?? Adik, macam mana muka cam taik anjing tu ye? Tak penah dengar la. terer la adik ni. Tengok muka orang boleh teringat taik anjing. Rumah adik banyak anjing ke? alololo... jangan la marah sangat. Tanya sikit pon tak boleh. Apa pun tak boleh!!


Ni lagi tak paham. nak gelak guling-guling. Adik, kenapa lak nak mintak maaf kat peminat k-pop? Sebab hina artis k-pop?? Apa yang hina nye? Sebab kata tak ensem? Ensem ke tak tu kan subjektif ikut pandangan masing-masing. Yang orang lain duk hina muka dia kata macam babi tu tak payah suruh mintak maaf ke?


Adik.. jangan kata kat orang nanti kena kat diri sendiri. Eh.. macam dah kena je. Patut la.. eja bodoh pon tak pandai. Meh akak ajar meh, B.O.D.O.H. Owank tu apa ek? Cari dalam kamus tak jumpa la. Ingat cool sangat ke eja cam tu?? Cam terencat lagi ada.


Bagus adik. Adik macam ni la yang kita cari. Tapi jangan cakap je lebih. Kena praktik tau?


Ni lagi nak gelak. Adik, cuba cakap kat akak celah mana sopan orang korea tu? Nampak peha putih gebu tu baru kira sopan ea? Lagi 1 dik, pakai tudung bukan setakat pakai. Tingkah laku, kata-kata semua kena jaga dik. Kalau pakai tudung, mulut lancang semacam sesuka ati nak kata muka orang macam taik pon tak boleh gak. Buat malu orang yang betul-betul ikhlas pakai tudung kerana Allah je dik.



Adik Mira Fly, wah.. bagus lah kosa kata adik. Camne nak sebut ek? Akak dah try tapi tak tercakap. Nak tulis pon gigil. Dasat lah. Muka dah cantik tapi..... sendiri mau ingatlah. Adik Norfarhanah, mana adik tau dia ahli Neraka? Adik confirm ke masuk Syurga?? Confirm???


Adik Nur Anis Syafiqa, nama dah sedap. Syafiqa means belas kasih. Tapi menulis.. alahai... takde belas langsung. Muka taik? Muka taik camne ye dik??? Boleh explain kat akak??


Alololoo...adik.. takut ke?? ala.. jangan la takut.. report polis je pon. Bukan nak toreh muka. Ala.. berani nak toreh muka orang, takkan la jumpa polis pon takut. Taknak dimalukan? Takde sapa la malukan adik. Adik yang malukan diri sendiri. Dah. Pegi nyorok kat bilik diam-diam tengok k-pop sampai lebam.


adik, apa yang betul nya ni? Betul ke kalau dah kecik-kecik sunat pon belum kering dah pandai memaki, mencarut?? Betol ke perangai tu?? Kalau dah umur 11 or 12 tahun dah pandai maki cam tu, tak mustahil umur 15tahun dah boleh jadi ayah atau ibu pada anak luar nikah. Generasi macam ni ke yang akan memimpin negara?? Sebab tu kita kena ajar. Sekarang memang diorang berani cakap je. Tak mustahil 1 hari nanti diorang berani buat apa yang diorang cakap.


Dik, nak back up k-pop pon, tak yah la nak ugut-ugut, maki-maik, hina muka orang cam babi la, anjing la, taik la. Memang patut pon orang kutuk peminat k-pop kalau macam ni la rupa peminat k-pop. takde adab.


Budak-budak pun tetap kena tanggung kesalahan diorang. Itu yang kita kena ajar. Kalau dah buat salah, kena tanggung sendiri. Sedangkan dosa bila dah baligh pon kena tanggung sendiri, ni dah buat salah camni, tanggung la sendiri. Dan sememangnya tindakan seperti ini perlu dilakukan supaya perkara ini takkan berulang lagi dan budak-budak ni akan lebih bersopan dan beradab dalam berkata-kata.


Baca lah sendiri. Malas nak komen. *sebenarnya aku dah lupa apa nak komen. hahahah*


Luahan hati seorang ibu. Adik-adik cuba fikir kalau ini yang terjadi pada adik-adik. Tak kesian tengok ibu adik-adik semua susah hati, sedih macam ni? Lain la kalau adik-adik ni takde perasaan kan.


Jadi, adik-adik semua tolong lah berfikir menggunakan akal fikiran yang waras kalau nak komen. Kalau masa tu tengah marah, tutup je blog tu. Jangan baca dan jangan sesekali tekan butang komen sebab bila kita marah, fikiran jadi tak waras. Kita akan tulis apa sahaja untuk memuaskan hati kita dan menyakitkan hati pihak lagi 1 tanpa kita sedar, tulisan kita boleh mendatangkan keburukan pada kita. Jadi, sendiri mau ingatlah. Pandai buat, pandai la tanggung.

Wednesday, November 9, 2011

Kita tak bersendirian... ada kawan-kawan yang nasib lebih teruk dari kita. Yang penting usaha.

Salam..

Amboi... kemain panjang tajuk. Rajin plak aku post entry sampai 2 hari ni. Kalau perasan dalam entry aku yang lepas, ada note kat bawah pasal anak. Kalau nak dikira, dah 9 bulan 1 minggu aku nikah dengan Nazmi. Kalau lepas kawen hari tu terus "lekat" entah-entah aku dah ada anak sorang. Tapi... jalan cerita hidup kita tak semudah yang kita impikan. Hingga ke saat ini, tanda-tanda kitorang nak timang anak tu memang zero. Sampai 1 masa aku beserah je. Kalau ada rezeki aku, ada la. Kalau takde, boleh la aku dapat "payung emas" nanti. Tapi sebolehnya aku taknak la. Tak sanggup nak tengok Nazmi peluk perempuan lain selain dari family dia dan aku.

Cerita pasal anak, aku memang sensitif gila. Sampai pernah aku rasa taknak pergi kenduri kawen kawan-kawan. Taknak dengar cerita kawan-kawan yang kawen lambat dari aku dah pregnant dan yang paling teruk sekali masa kat ofis lama aku pernah elakkan diri dari kawan aku yang dah pregnant lepas 7 bulan menunggu. Aku rasa cam sedih bila tengok diorang dah pregnant, nak ada anak, nak tambah anak. Kadang-kadang aku tertanya-tanya, "kat mana silap? Kenapa belum lagi ye? Bila agaknya Allah nak bagi aku rezeki kan? Entah-entah aku ada penyakit kot? Kalau aku tak boleh pregnant macam mana? Aku taknak Nazmi kawen lain... huhuh..." sampai macam tu sekali aku fikir. Kadang-kadang aku nangis sorang-sorang masa malam sebelum tido. Sedih bila ingat pasal anak. Lagi sedih bila tengok muka suami sendiri. Walaupun dia tak cakap, aku tau dia memang nak sangat anak cepat. Ada satu malam aku mengadu breast aku sakit may be sebab nak period, dia tanya aku, "belum lekat lagi ye.. dah nak period tu." Aku? Nasib baik la gelap masa tu. Dia pun dah ngantuk tetido. Menangis beria aku malam tu. Luluh nya hati.

Bila tengok dia main-main dengan anak buah, memang nampak sangat dia nak anak cepat. Tapi kitorang jarang bincang pasal ni. Pernah sekali kitorang bincang, end up, aku sendiri sentap. Sedih. Dia kata, ni semua dugaan Allah untuk kita. Ada orang belum kawen, berzina sekali je terus lekat. Ada orang plak, dah nikah, halal tapi dah cuba bertahun-tahun masih tak dapat. Itu semua Allah nak duga kita. Nak duga sejauh mana iman kita, sabar kita dalam menempuh dugaan.

Kalau kita rasa kita lah yang paling malang, paling susah, paling derita, jangan lupa ada orang lain yang lebih teruk dari kita. Kita tak berseorangan dalam dunia ni yang ditimpa dugaan. Nak sedih aje pun tak guna. Kena tambah lagi usaha. Mungkin usaha kita belum cukup. Mungkin kita tak cukup berdoa, tak cukup tawadhuk. Ingat Allah selalu. Mengadu pada Dia. Ingat kan diri sendiri yang jalan hidup kita dari kita belum lahir sampai lah ke saat bila kita mati, semua Allah dah tentukan. Allah Maha Mengetahui apa yang terbaik untuk hamba-Nya. Mungkin masanya masih belum sesuai. Sebab tu Allah belum makbulkan permintaan kita. Ada hikmahnya setiap apa yang Allah dah aturkan untuk kita.

Cuma kadang-kadang yang tak memahami orang sekeliling, beberapa saudara-mara yang dah takde menda nak amik tau, kawan-kawan yang dah takde soalan lain nak tanya. Golongan ni yang selalu melemahkan semangat, menurun kan mood. Kalau aku biasa nya jawab "belum ada rezeki lagi" sambil senyum. Tapi dalam hati macam nak beterabur air mata menahan nya. Siapa yang taknak anak? Setiap perempuan normal, semua ada perasaan nak anak. Cuma rezeki cepat atau lambat je. Daripada sebuk kepoci tanya kenapa belum ngandung lagi, cerita orang itu ini dah ngandung ke apa, baik sama-sama doakan supaya kitorang ni dikurniakan zuriat, kan?

Makin panjang aku taip, makin melalut dah aku rasa. Macam orang meroyan la plak. Sebenarnya tujuan utama aku post entry ni nak kongsi beberapa group yang aku lik kat facebook. Kat group ni, kita rasa selesa sebab ramai orang yang senasib dengan kita, boleh tukar-tukar pendapat, dan boleh support each other walaupun kita hanya kenal di alam maya. Ada gak 1 group yang aku join jual produk. Produk ni untuk senang pregnant. Keberkesanan aku tak sure sebab aku tak cuba lagi. Tapi apa salahnya kita mencuba kan? Kalau korang berminat, lawat lah mana group yang aku dah link kat bawah ni ye. Ingat. Kita tak berseorangan kat dunia ni dan bukan kita je yang susah. ada orang lain yang lagi susah dari kita. Ingatan untuk aku jugak.




Bonus: untuk check masa yang sesuai untuk "bersama"

Rumah kami

Salam..

Dah sebulan blog ni terbiar sepi. Bukan aku tak jenguk. Hari bekerja memang aku jenguk sentiasa. 1 hari lebih 5 kali aku refresh. Tapi entah kenapa aku tak bernafsu nak post entry baru. Bukan sibuk, bukan takde cerita. Terlalu banyak cerita. Tapi aku tak tahu mana nak mula. Maaf pada sahabat seorang ni yang hari-hari tak jemu nak jenguk blog aku.

Dah dekat 2 bulan aku kat JB, kat tempat kerja baru. Aku masih mencari rentak. Masih cuba mencintai kerja sekarang ni. Tapi rasanya sakit sangat. Sakit. Sungguh. Kadang-kadang aku rasa nak menjerit. Macam post aku yang lepas, aku sekarang Pengurus Ehwal Korporat. Serius aku struggle gila nak adapt dengan jawatan baru ni. Aku bukan orang yang extrovert. Aku susah gila nak bergaul dengan orang. Memang kalau orang tak kenal aku, orang akan kata aku sombong. Aku cuba nak jadi peramah. Tapi makin aku cuba, makin kelakar jadinya.

Cuma sekarang aku bersyukur yang aku lebih dekat dengan Nazmi. Sapa tak suka kan laki ada depan mata hari-hari. Alhamdulillah... bila dah duduk 1 bumbung, baru kita dapat kenal pasangan kita kan? Aku bersyukur sangat dapat suami macam dia. Siapa tak suka kalau suami yang sapu rumah, mop lantai masa kita kena kerja di hujung minggu? Siapa tak suka suami sama-sama tolong memasak kat dapur? Siapa tak rasa terharu suami sanggup ambik EL semata-mata nak hantar kita pergi exam, drive penat-penat balik kerja dari JB ke KL, then esok dah kena balik JB semula? Siapa tak sayang suami yang sanggup pusing 1 JB cari pisang nangka goreng? *kat sini susah nak dapat pisang nangka goreng*. Macam-macam lagi la. Takkan aku nak tulis semua kat sini kan?

Tapi 1 je la.. tak payah la aku nak merajuk. hahahah... Buang masa okay? Dia takkan pujuk punya. Kau nak merajuk? Merajuk la sana sorang-sorang. Nama nak pujuk, kirim salam. Tahan lama mana pun nak merajuk kan? Malam-malam kau cari dia gak, nak peluk. Kang tak leh tido lak kalau tak peluk. hehehehhh...

Oh.. aku lupa la. Sekarang kitorang dah duduk rumah sewa. Alhamdulillah.. dapat gak rumah sewa. Walaupun serba kekurang, tapi kitorang bersyukur dapat duduk sendiri, uruskan rumahtangga sendiri. Sebelum ni duduk asing, aku duduk dengan adik mak aku. Lepas tu bila dapat tukar, duduk rumah mentua. Awal bulan hari tu baru lah kitorang duduk menyewa sendiri. Alah.. bukan sewa dengan orang luar, sewa rumah adik ayah aku je pun. Nasib baik ada makcik aku ni. Kalau tak, mesti sampai sekarang aku duduk rumah mak mentua aku. Bukan tak best duduk sana. Seronok sebab ramai orang, anak buah pun ramai. Tapi tak sedap la kan. Semua orang sediakan. Sarapan pagi sebelum pergi kerja dah siap mak mentua aku buatkan. Makan malam orang lain dah masak. Aku tinggal makan je. Tu yang tak berapa nak sedap. Berapa minggu aku kat rumah mak mentua aku, tak 1 kerja pon yang aku tolong buat. Basuh pinggan pun sikit je. Sebabnya, pagi-pagi dah keluar pegi kerja. Balik sampai rumah dah dekat pukul 7. Mak mentua aku pesen masak awal. Kalau lunch, pukul 10 pagi da start masak. Dinner plak pukul 5 ke 6 dah masak. So aku sampai rumah memang dah takde menda buat. Weekend lak aku balik rumah mak aku. Jadi, bila nya aku menolong buat kerja rumah?

Rumah sewa kitorang ni takde la besar. Kecik je. Rumah teres 2 tingkat, 2 bilik. Mula-mula masuk rumah, apa pun takde. Kitorang tido atas narita yang letak berlapis-lapis nak bagi empuk sikit. Dapur pun takde. Baru je adik aku beli minggu lepas. Tong gas lak belum beli. Nasib baik ada hadiah kawen kawan-kawan bagi hari tu. Ada la set pinggan mangkuk, cawan siap teko, jug letrik, periuk nasi, periuk buat masak yang kitorang bolah guna. Dasyat kan? orang lain belum kawen dah ready rumah lengkap perabut, barang elektrik semua. Kitorang ni dah bebulan kawen, dah masuk rumah sewa baru terhegeh-hegeh nak cari semua tu. Rezeki orang lain-lain kan? Nak buat macam mana.. Nazmi tak nak cari rumah awal-awal sebab tak tau aku dapat transfer ke mana. Betul jugak cara dia. Kalau dah beria cari rumah, alih-alih tempat kerja aku jauh gila dari rumah, kan dah susah nak kena cari rumah lain. Baru pindah, nak kena pindah lagi. FYI, Nazmi lepas kawen tak pindah rumah. Dia duduk rumah sewa dia masa bujang dengan kawan dia. So bila dah masuk rumah sendiri ni memang gelabah gak la kitorang. Apa pun takde. Minggu pertama lagi teruk. Barang makan 1 pun takde. Minggu kedua, baru lah ada teh, gula, roti, biskut. Tu pun pasal aku bising petang-petang lapar takde benda nak makan. Sekarang asal petang makan roti bakar, minum air teh. Makan malam lak memang best la. "Dapur" kitorang ni banyak siap ada tukang masak. Pilih je nak makan apa. Yang penting sediakan duit. heheheh... Tapi hari-hari makan kat luar pun bosan gak. Minggu ni Nazmi baru nak beli tong gas. So boleh la masak lepas ni. Tapi masak benda kering-kering dengan sekali makan punya masak la. Takde petiais nak simpan barang basah dengan makanan lebih. Ni pun masalah. Kedai elektrik punyalah banyak kitorang dah masuk. Tapi belinya tak jugak.

So, sekarang misi kitorang nak cari petiais, mesin basuh dengan katil. Katil dulu aku dah beli masa belum kawen. Tapi letak kat rumah pakcik aku kat KL la. Dulu kan aku tinggal dengan dia. Ni dah dapat pindah, katil dengan robok baju tinggal je sana. Tak sampai ati lak nak angkut balik JB. hehehe.. dah la sana aku dok free. Beli katil pun nak angkut. Tak patut la kan. hehehe.. Nasib baik tv dah ada. Tv Nazmi masa bujang tu elok lagi. Tak payah la beli baru. Bukan selalu tengok tv pon. Astro pun cam malas nak pasang. Eh.. tapi macam kena la pasang. Kalau tak ada orang bagi alasan nak lepak mamak sebab nak tengok bola. Ada sesapa nak derma kat kitorang buat beli barang-barang ni?? heheh... boleh la transfer duit masuk akaun aku ye. kehkehkeh.

note: belum ada lagi rezeki kitorang nak dapat anak. Sedih tahu bila orang tanya soalan pasal anak. Lagi sedih bila pandang muka suami yang mengharap. Bertambah pilu, kawan aku yang masa datang kenduri kawen aku bulan februari lepas tengah mengandung anak sulung, weekend hari tu dia kata dia tengah pregnant anak ke-2. Sedih gila aku. huhuh.. Sejak duduk JB, aku banyak menangis pasal anak. Doakan kami berdua ye.